Makaron z boczniakami i jarmużem

Tak, wiem – znowu makaron. Mogłoby się wydawać, że nie jadam prawie nic innego. Oczywiście tak nie jest, jednak przyznaję, zwłaszcza jesienią, makarony stanowią sporą część mojej diety. Cóż, dla jednych comfort food to pizza, dla innych frytki, a dla mnie makaron. Najlepiej z kremowym sosem, z dodatkiem czegoś zielonego, żeby nie było tak zupełnie ciężko.

Dzisiejszy przepis to danie, które przygotowałam bazując na produktach, które akurat miałam w lodówce – między innymi za to kocham dania z makaronem – prawie wszystko można do nich wykorzystać! Mamy więc tutaj jarmuż, boczniaki i  pół kostki tofu, które akurat zostało z dnia poprzedniego. Wszystko połączone za pomocą śmietanki sojowej, która sprawiła, że od tego sosu ciężko się oderwać.

Makaron z boczniakami i jarmużem

Duszone tofu w stylu azjatyckim

Szczerze muszę przyznać, że jestem zwolenniczką kuchni domowej i naprawdę sporadycznie zachwyca mnie jedzenie w restauracji. Tym większe było moje zaskoczenie, gdy pewnego dnia w lokalu, w którym jedzenie nakłada się samemu i potem talerz jest ważony, trafiłam na fantastyczne wręcz tofu z warzywami. Potem próbowałam odtworzyć ten smak, ale początki były trudne. Pamiętałam, że była tam cebula, papryka i marchewka, lecz nie znałam proporcji i za pierwszym razem wrzuciłam tyle marchwi, że całość wyszła bardzo słodka. Na szczęście, w końcu udało mi się uzyskać zadowalający efekt i właśnie się nim dzielę.

Ważne jest, żeby nie żałować cebuli - podczas duszenia mięknie i traci ostry smak, a jednocześnie dzięki niej sos ma świetny smak. Za pierwszym razem dałam jej mało i było średnio, więc nie popełniajcie tego błędu. Od siebie dorzuciłam też azjatyckie grzybki Shimeji, które znalazłam w supermarkecie i pokochałam je od pierwszego spróbowania. Jeśli ich nie znajdziecie zastąpcie je suszonymi grzybkami mun, w ostateczności boczniakami.

Tofu duszone z warzywami

Makaron ze szpinakiem i wędzonym tofu

Jak już pewnie nie raz pisałam uwielbiam makaron. Przeważnie jadam go z domowym pesto lub klasycznie, ze szpinakiem. Jednak nawet makaron ze szpinakiem można podać w innej niż zwykle odsłonie. Wersja, którą dziś zaprezentuję powstała z przypadku - po prostu nie udało mi się kupić mrożonego szpinaku, a to właśnie z nim najczęściej podaję makarony. Szpinaku świeżego też miałam niewiele, a dodatkowo zawsze się kurczy, więc musiałam improwizować. Za pierwszym razem dodałam do całości nieco brokuła, bo szpinaku było naprawdę mało. Jednak kolejne wersje to już szpinak w roli głównej, z dodatkiem wędzonego tofu (kocham to połączenie) i suszonych pomidorów.

Ulubiony makaron ze szpinakiem

Wegańskie klopsiki z makaronem z buraka

Lato zbliża się nieubłaganie, a lato oznacza sezon na odzież, która potrafi bezlitośnie obnażyć wszelkie niedostatki figury. W związku z tym postanowiłam chociaż trochę poprawić swoją sylwetkę, a jak wiadomo same ćwiczenia nie wystarczą i należy zacząć od zmian na talerzu.
Nie lubię bawić się w meczące, nudne diety, z których łatwo zrezygnować pod wpływem pokus. Wolę nieco przerobić potrawy, które jadam na co dzień, tak aby były lżejsze dla żołądka i mniej kaloryczne, a przede wszystkim miały jak najmniej węglowodanów prostych.

Ostatnimi czasy staram się jeść masę surowych warzyw w różnej postaci - bo w końcu pojawia się coraz większy wybór. Odstawiłam makaron (najsmutniej) i białe pieczywo. I wiecie co? Od razu czuję się lepiej!

Dzisiaj mam dla Was przepis na "makaron" z buraka inspirowany aglio, olio e pepperoncino, czyli krótko przesmażony na oliwie z dodatkiem czosnku i ostrej papryczki. Podałam go z klopsikami na bazie tofu i pieczarek, które fajnie przełamują ostrość dania. Polecam spróbować nie tylko tym, którzy chcą nieco zgubić, ale wszystkim, którzy po prostu lubią smaczne jedzenie ;)

Makaron z buraka możecie przygotować samodzielnie spiralizerem albo, jeśli go nie macie, poszukać gotowego na dziale z pakowanymi sałatami - to rozwiązanie polecam też, jeśli macie mało czasu.

Makaron z buraka z klopsikami

Cannelloni ze szpinakiem i wędzonym tofu

Dziś bez długich wstępów, bo cóż mogę napisać - ja po prostu kocham makaron i szpinak w każdej postaci i w końcu przyszła pora, aby przygotować cannelloni.

Wbrew pozorom robi się je całkiem prosto - najbardziej mozolne jest faszerowanie rurek makaronu, ale wystarczy dobry patent i idzie całkiem szybko.

Cannelloni ze szpinakiem

Kotlety z wędzonego tofu i szpinaku

Te kotlety to super prosta sprawa. Powstały, jakżeby inaczej, w ramach eksperymentu, który okazał się na tyle udany, że teraz regularnie pojawiają się w moim menu.

Tak naprawdę, to wariacja na temat mojego ulubionego dania - tofucznicy z wędzonego tofu z duszonym szpinakiem.

Ich największa zaleta to fakt, że absolutnie nie mogą się nie udać. Świetnie zachowują formę, nie kruszą się, ani nie rozlewają na talerzu, a wierzcie mi - przerabiałam to wiele razy.

Do ich sklejenia najlepiej nadają się drobne płatki owsiane (błyskawiczne), ponieważ wchłaniają nadmiar płynu i pęcznieją trzymając kotlety w całości.

Kotlety szpinakowe z wędzonego tofu

Makaron mie w orzechowym sosie

Od razu uprzedzam, że nie jest to super skomplikowany przepis. Tak naprawdę jest to wariacja na temat klasycznego obiadu "na szybko", czyli warzyw na patelnię z ryżem.

Cały sekret tkwi w sosie - kremowym, słodko-słonym, przyjemnie pikantnym sosie, który wynosi danie na zupełnie nowy poziom.

Makaron mie możecie zastąpić innym azjatyckim makaronem, albo podać danie z ryżem - w końcu miało być prosto :)

Azjatycki makaron w sosie orzechowym

Tofu i boczniaki w słodko-ostrej marynacie

Po zrobieniu zupy Pho zostało mi nieco boczniaków i tofu. Nic nie może się zmarnować, a ja nadal miałam ochotę na coś w azjatyckim stylu, więc postanowiłam pożreć je w słodko-ostrej marynacie, z dodatkiem sezamu i dymki. Po raz kolejny okazało się, że improwizowane danie z resztek może wyjść naprawdę pysznie. I właśnie to kocham w gotowaniu najbardziej!

Tofu i boczniaki w marynacie

Wegańska zupa Pho

Ostatnio aura za oknem raczej nieprzyjazna, więc co chwilę dopada mnie ochota na rozgrzewającą zupę. Rosół i pomidorowa to oczywiście zawsze dobry pomysł, ale czasem warto spróbować czegoś nowego, prawda? Tym razem padło na zupę Pho - aromatyczny wywar z dodatkiem imbiru i cynamonu podany w towarzystwie ulubionych dodatków, które można dowolnie zmieniać, dzięki czemu zupa codziennie może smakować nieco inaczej.

Każdy przepis na który trafiłam zawierał podobne składniki, różniące się jedynie proporcjami. Dlatego możecie pokombinować ze składnikami tak, aby wywar miał smak najbliższy Waszym upodobaniom :) Ja w dużej mierze posiłkowałam się przepisem z nieocenionej strony Jadłonomia.

Do przygotowania zupy potrzebne jest kilka produktów, które są nieco trudniej dostępne, ale większość bez problemu kupicie w większych sklepach. Sam proces nie jest szczególnie skomplikowany - wymaga przede wszystkim cierpliwości, ponieważ najlepsze wywary to te gotowane długo na małym ogniu.

Zupa Pho

Portobello faszerowane tofu

Gdy w końcu znalazłam w sklepie te wielkie pieczary w dobrej cenie nie mogłam przejść obok nich obojętnie. Początkowo nie miałam na nie pomysłu, ale jak zwykle najlepiej sprawdza się dla mnie gotowanie z tego co znajdę w lodówce. Po dodaniu do siebie kilku prostych smaków uzyskałam smaczne i pożywne danie, a przecież o to w gotowaniu chodzi ;)

Faszerowane portobello

Improwizowana kasza z botwinką

Najbardziej lubię gotować spontanicznie. Gdy w sklepie złapię jakieś warzywa, w domu dobiorę do tego jakieś dodatki i powstaje pyszne, nieplanowane danie.

Właśnie tak powstała ta potrawa - w sklepie znalazłam ładną botwinę. Taką ze sporymi buraczkami, ale nadal ładnymi liśćmi. W lodówce czekało tofu ziołowe, a w szafce kilka rodzajów kasz. Chwila zastanowienia i można zabierać się do pracy.

Kasza z botwiną, prażonymi orzechami i tofu

Tofucznica i pasta bezjajeczna

Początkowo miał to być wpis tylko o tofucznicy, czyli popularnym odpowiedniku tradycyjnej jajecznicy. Jednak składniki na te dwie rzeczy są niejako wspólne, więc postanowiłam dorzucić przepis na pastę bezjajeczną, bo czemu nie. Tofucznicę i pastę przygotowałam z jednej kostki tofu naturalnego, jednego pęczka szczypioru i z dodatkiem tej samej soli jajecznej. Dalej trochę się różnią, ale nadal nie trzeba strasznie kombinować, więc warto przyrządzić je hurtem, zwłaszcza, jeśli jako jedyni domownicy jadacie tofu, bo reszta uwierzyła w żarcik "Tofu a to mniam".

Oba przepisy to klasyka gatunku, jednak postanowiłam je dodać, bo a nuż, trafi do mnie ktoś, kto jeszcze się z nimi nie spotkał. Zresztą moja pierwsza próba z tofucznicą była tak  udana, że nawet nie chcę próbować innych wersji (póki co) i mam ochotę jeść ją na każdy posiłek w ciągu dnia. Smakuje mi nawet dużo bardziej od pierwowzoru, co dodatkowo cieszy :)

Zdjęcie pasty bezjajecznej jest spontaniczne, stąd obecność Pyzy. Trzeba jednak dodać jakieś foto poglądowe do przepisu, więc mam nadzieję, że wybaczycie piesełowi, że wszedł w kadr :)

Tofucznica

Buraczane pęczotto z tofu-fetą

Dziś mam dla Was przepis na eleganckie, lekkie danie. Tak, w przeciwieństwie do klasycznego risotto, ta wersja jest lekka, ponieważ nie dodajemy tyle tłuszczu w postaci masła i parmezanu, a jedynie odrobinę oleju do przesmażenia składników.

Pęczak to jedna z moich ulubionych kasz. Lubię sposób w jaki delikatnie strzela pod zębami i to, że idealnie komponuje się zarówno z lekkimi dodatkami, jak i cięższymi sosami. Postanowiłam wykorzystać go do przygotowania polskiej wersji włoskiego klasyka i podać w towarzystwie słodkich, pieczonych buraków oraz tofu-fety. Całość składa się na pyszne danie, w którym składniki idealnie się ze sobą łączą i uzupełniają. Słodycz buraka i wytrawny smak tofu, w połączeniu z pęczakiem i chrupiącymi pestkami słonecznika to połączenie, do którego z chęcią będę wracała.

Jeżeli chodzi o fetę z tofu – nie będę kłamać, że smakuje identycznie jak oryginał, jednak jest bardzo smaczna.  Słono-kwaśny, ale jednocześnie delikatny smak sprawia, że idealnie sprawdza się nie tylko w tej propozycji, ale także jako dodatek do sałatki greckiej, czy po prostu na kanapce.

Pęczotto z pieczonymi burakami

Pierogi ze szpinakiem i tofu

Chociaż przyznaję, że nie zawsze tak było, to od pewnego czasu uwielbiam pierogi. Mogłabym jeść je codziennie, w różnych wersjach smakowych, pieczone, gotowane, odsmażane, uparowane… ślinka mi cieknie na samą myśl. Dopóki byłam wszystkożerna sprawa była banalna – mogłam jeść wszystkie pierogi dostępne w sklepie. Jako wegetarianka ograniczyłam sobie wybór w kwestii nadzienia, ale nadal nie było dramatu. Na weganizmie, no cóż, sprawa się skomplikowała. Wybór zawęził się do pierogów z kapustą i grzybami oraz pierogów z soczewicą. A i to niewielu producentów oferuje w wersji wegańskiej.

Samodzielne lepienie pierogów to nigdy nie było to, w czym należał mi się medal. Dlatego prawdziwym zbawieniem okazał się zakup specjalnego urządzenia do pierogów. Brzmi poważnie, ale w rzeczywistości są to proste plastikowe „szczęki”, które kupiłam za jakieś 2 złote – najlepiej wydane 2 złote w moim życiu! Tylną częścią wykrawa się równe kółeczka,  następnie układa kawałek ciasta na górnej części, upycha farsz i ściska obie połówki razem. Sklejają się w mig i to porządnie, a przy tym całkiem estetycznie. Z całego serca polecam każdemu zaopatrzenie się w taki sprzęcik, bo naprawdę ułatwia życie i nawet zrobienie kilkudziesięciu pierogów na Wigilię nie będzie wydawało się aż takim wyzwaniem. J

Zdjęcie maszynki ratującej życie będzie pod koniec wpisu, a teraz czas na pierogi!

Pierogów zrobiłam niewiele, gdyż a) była to pierwsza próba ze „sklejaczem”, b) lubię mieć każdego dnia coś innego na obiad. Jeśli chcecie zrobić więcej, to mnóżcie składniki do woli. Najważniejsze są proporcje mąki i wody – mniej więcej 2 porcje mąki na 1 wody, a reszta pójdzie z górki.

Pierogi ze szpinakiem i tofu